آیه های نور    آیه های نور حک گردیده برپیشانی اشمهرو مه ماتند درآئینه ی حیرانی اشروبه سوی قبله می افتادچون سجاده ایآن که محراب دعا زد بوسه برپیشانی اشازشرار عشق و شیدایی زبس آتش گرفتاشک گل انداخت بر رخساره ی قرآنی اشمی تراوید از وجودش عطر اخلاص و یقینسید سجاد شد ازسجده ی طولانی اشصف به صف درآسمان قد...

نمازعشقبخوان حسين غريبم كه سخت دلگيرمنگـاه كن كه ز داغت چه خسته و پيرم به رحل نيـزه توقـرآن بخوان عزيز دلم كه بـاز از نفس اطهـرتو جـان گيـرم چه غافلنـد چنيـن مـردمي كه پنـدارندبه سنگ كينـة خود مي كننـد تحقيرم بخوان مفسـر قـرآن،« ليـذهب عَنكم»بخوان و شـرح بـده آيه اي زتطهيرم بخوان «ولّيكـم الله» را ك...

تجلیگه توحیدای آن که حریم تو گلستان بهشت استاین باغ پراز لاله وریحان بهشت استازباد خزان گراثری نیست در این مُلکگلزار توباغی زگلستان بهشت استآئینه درآئینه پراز نور خدایی استگنجینۀ اسرار فراوان بهشت استصحن حرم توست تجلی گه توحیدایوان پراز نورتو، ایوان بهشت استبرروضه ی مینوی تو افتاده نگاهشخورشید اگر و...

داغ سلیمانیهوای چشم همه، ابری است وبارانی استکه روز ما همه از دود آه ، ظلمانی است گرفته بهت عجیبی فضای دل ها رانفس به سینه ی سنگین خلق، زندانی است چراغ گریه ی ما روشن است در این داغشرار سینه ،غم قاسم

کوچه باغ ظهور شب است ومنتطرم تا دم سحر برسیهنوز منتظرم تا که منتظر برسی چگونه گویمت آقا که از سفربرگردسفرنکرده ای آقا، که ازسفربرسی چقدر مانده زعمرم چه جمعه ها که گذشتخدا کند که همین جمعه ی دگر برسی

شام یلدا ای شب هجران رویت شام یلدای همهکی شود روشن زنورت صبح فردای همه گرکه مشغول دعا هستیم باور کرده ایمبرحقیقت می رسدیک روز رؤیای همه آفتاب عالم آرای همه هستی بیابی فروغ تو چه تاریک است شب های همه ص

تقدیر, دوست طبیبا مداوای مولا چه شدبگو حال بیمار زهرا چه شد؟ طبیبا بگو حال او چون شده؟که جان و دل ما زغم خون شده چرا چشم خود را کمی وا کندزحسرت به زینب تماشا کند؟ گهی زیر لب او نیایش کندگهی قاتلش را سف

حقیقت, عدل اگرچه زخم سرش راتمام مي ديدند ولي ز زخم عميق دلش نپرسيدند كسي نخواست بپرسدچراسرش بشكافتاگرچه مردم بي دردكوفه مي ديدند شبي نخفت علي ازغم جهالت خلقولي تمامي آنان ز جهل خوابيدند بهار عمرعلي شدخ

گل وشبنم فاطمه ای نور چشمان ترم کم گریه کنبادل سوزان کنار بسترم کم گریه کن دیده ات چون ابرباران دیده ای بارانی استنوردیده پیش چشمان ترم کم گریه کن گرچه گل باشبنم خوددیدنی ترمی شودتو ولی یاس بهشتی منظر

غُربت, اگر بناست مزارت چنین خراب بماندخدا کند که همیشه دلم کباب بماند حدیث غُربت, توجاودانه شدکه پس ازآن برای اهل ولا شور و التهاب بماند عنایت وکرم و لطف تو کجابگذاردکه سائل دراین خانه بی جواب بماند غ

سجاده, ی صبر ای که مهرت سایه روی ماسوا انداختهپرتو عشقت به دل نورخدا انداخته بس که شیرین است شهد جام الطاف شماشوردیگر در دل اهل ولا انداخته بارها خورشید با ماه فلک ازآسمانبوسه ها برگنبد زردوطلا انداخته

حدیث غربت دلم گرفته وجانم ززندگی سیراست هوای شام چرا اینقدر نفس گیراست لباس عیدبه تن کرده اند مردم شام فضای شهر چراغان وغرق تزویراست نوای هلهلۀ مردمان همانندِ صدای نیزه وتیروصدای شمشیراست زبام

بارغم داغ رلم عیان بود ازدیدۀ ترم این بارغم بود که به همراه می برم با اشک وناله وغم وماتم نمی رود داغی که هست بردل من ازبرادرم کمتر زنید برسرمن سنگ شامیان من زینبم سلالۀ پاک پیمبرم هجده عزیز م

سنگدلان شامیان سنگ جفابرسرطفلان نزنید خنده براشک یتیمان پریشان نزنید گرکه مرهم به روی زخم دل ماننهید نمک ازکینه به زخم دل طفلان نزنید خاروخاشاک نریزید به روی سرما این قدر آتش غم بردل سوزان نزنید

پای پیاده ای تشنه لب زلالی از جوی بهشت همراه نسیم می وزد بوی بهشت با پرچم یاحسین از شهر نجف با پای پیاده می روی سوی بهشت

نسیم عشق هرکس که باولای تودل آشنا نکرد لب تشنه ماند و روی به آب بقا نکرد چشمی که دید روضه نورانی تو را دیدار باغ خُلد طلب از خدا نکرد هرگز نمی رسد به مشامش نسیم عشق آن کس هوای قبر تو در سامرا نکرد

یتیمی اگر با غصه وغم هم ندیمی غبار غم رسد با هرنسیمی بیا همراه با مهدی بگوئیم «یتیمی درد بی درمان یتیمی»